نظرية انسان كامل در تصوف، به آدميزاد، شأن الوهيت ميدهد. آدميزاد ميشود مرد خدا، و به تعبيري خدا ــ مرد (و نه زن خدا يا خدا ــ زن). اين يك ديدگاه انسان ـ خدايي است. اين مفهوم گرچه به سود آدميزاد است اما از شأن خدا كاسته است. زيرا در برخي فرقهها كار بدانجا ميكشد كه پرستش پيشوا جاي پرستش خدا را ميگيرد و رأي پيشوا، شريعت الهي را منسوخ ميكند. خدا ــ مرد، ازلي و ابدي و قديم ميشود. او تنها غايتي است كه هستي براي او آفريده شده است. خلاصه اين كه در ميان عوام فرقه، انسان در هيأت يك مرد، جاي خدا را ميگيرد و بدينگونه انسان ميشود مخاطب دعاي خويش و شفيع خويش و مجيب و مستجاب دعاي خويش. اين بيپرواترين نگاه اومانيستي در دل انديشههاي ديني است.
+ نوشتهي محمود فتوحی در شنبه 1386/10/29 ساعت
0:10 |